Aaron Swartz, αγωνιστής της ελευθερίας

IN MEMORY


Aaron Swartz, αγωνιστής της ελευθερίας


Εισαγωγή
Ο Aaron Swartz (βλ. Aaron Swartz, from Wikipedia, the free encyclopedia) ίσως είναι άγνωστος στους περισσότερους από εσάς. Για τους Πειρατές όμως και τους ακτιβιστές της ελευθερίας στο Ίντερνετ, αποτελεί μια σημαντικότατη φυσιογνωμία. Κατάφερε να αποκαλύψει και να εκθέσει ένα ολόκληρο σύστημα εκμετάλλευσης της επιστημονικής γνώσης. Διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί για να μάθετε περισσότερα για τον Aaron Swartz.

(Πηγή: www.salon.com, “Aaron Swartz, freedom fighter”, by Andrew Leonard, Monday, Jan 14, 2013, 08:07 pm)


Aaron Swartz, αγωνιστής της ελευθερίας

Κατάλαβε ότι η κοινωνία ευημερεί όταν η διάδοση της γνώσης ενθαρρύνεται - και όχι όταν παραμένει κλειδωμένη από εταιρείες

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου του 2013, 20:07, από τον Andrew LEONARD, (Φωτογραφία: Aaron Swartz, Πηγή: Wikipedia)
Για τον Aaron Swartz, η πράξη της ανταλλαγής ήταν μια "ηθική επιταγή". Στο μανιφέστο του (Guerilla Open Access Manifesto, βλ. Παραπομπές στο τέλος αυτού άρθρου) που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο τον Ιούλιο του 2008, δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε “ολόκληρη την παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά”, η οποία, είπε, ότι “ψηφιοποιείται και κλειδώνεται όλο και περισσότερο από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες”. Η έκκληση του Swartz σε εκείνους που έχουν πρόσβαση σε τέτοιες γνώσεις ήταν να τις θέσουν στην διάθεση και των άλλων.
Μπορείτε να τρέφεστε σε αυτό το συμπόσιο της γνώσης, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος είναι κλειδωμένος από έξω. Αλλά εσείς δεν χρειάζεται - πράγματι, ηθικά, δεν μπορείτε - να κρατήσετε αυτό το προνόμιο για τον εαυτό σας. Έχετε καθήκον να το μοιράσετε με τον κόσμο. Και μπορείτε: να ανταλλάξετε τους κωδικούς πρόσβασης σας με τους συναδέλφους, να ικανοποιείτε αιτήματα για κατέβασμα στοιχείων από τους φίλους... Μόνο εκείνοι που είναι τυφλωμένοι από την απληστία θα αρνηθούν να επιτρέψουν σε έναν φίλο τους να δημιουργήσει ένα αντίγραφο”.
Τον Ιούλιο του 2011, ο Swartz συνελήφθη με την κατηγορία της παράνομης λήψης 4.800.000 αρχείων με έγγραφα από το JSTOR, μια ηλεκτρονική αρχειοθήκη με επιστημονικά άρθρα. Αντιμετωπίζοντας μια μέγιστη δυνατή ποινή φυλάκισης 35 ετών και πρόστιμο στα ένα εκατομμύριο δολάρια, ο Swartz αυτοκτόνησε την Παρασκευή το βράδυ, μόλις δύο ημέρες μετά που οι εισαγγελείς απέρριψαν την συμφωνία απολογίας που θα του επέτρεπε να αποφεύγει την φυλάκιση.

Προηγουμένως, η Εισαγγελέας Carmen Ortiz είχε απορρίψει καθολικά την αντίληψη ότι η «ηθική» είχε έναν βασικό ρόλο στις πράξεις του Swartz, λέγοντας: "Η κλοπή είναι κλοπή, είτε χρησιμοποιήσετε μια εντολή στον υπολογιστή ή ένα λοστό, είτε και αν παίρνετε έγγραφα, δεδομένα ή δολάρια".

Για να κυριολεκτήσουμε, σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, η Ortiz είναι λάθος. Υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ του να απελευθερώνονται έγγραφα από το JSTOR και του να σπάσουμε ένα αυτοκίνητο με ένα λοστό για να κλέψουμε το iPhone κάποιου. Αυτή είναι η προφανής διαφορά μεταξύ των πραγμάτων και των ιδεών. Αν έχω ένα μήλο, και μπορείτε να το πάρετε και να το φάτε, δεν θα έχω πια το μήλο. Αλλά αν έχω μια ιδέα, και να μου την πάρετε, εξακολουθώ να έχω την ιδέα.

Αυτό το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της γνώσης είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να απορριφθεί. Η γνώση είναι απλά διαφορετική. Η γνώση μπορεί επ' άπειρον να μοιράζεται και να αντιγράφεται. Στην εποχή της ψηφιοποίησης και των δικτύων υπολογιστών, το γεγονός αυτό μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες, όπως οι επιχειρήσεις στις εκδόσεις και στην μουσική, έχουν μάθει πολύ καλά τα τελευταία 15 χρόνια. Αλλά έχει επίσης και θετικές συνέπειες. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως "η έλλειψη", όταν εφαρμόζεται στη γνώση έχει τεράστιες επιπτώσεις στο πώς οι κοινωνίες αναπτύσσονται και ευημερούν. Η εξάπλωση της βιομηχανικής επανάστασης σε ολόκληρη την υφήλιο και η τεράστια πρόοδος στην ανθρώπινη ευημερία τα τελευταία εκατό χρόνια μπορεί σε μεγάλο βαθμό να πιστωθεί σε αυτό το καταπληκτικό θεμελιώδες χαρακτηριστικό της γνώσης: Την εξάπλωση των ιδεών. Οι καλές ιδέες εξαπλώνονται σαν πυρκαγιά - εκτός αν περιορίζονται από τεχνητές δυνάμεις.

Πράγματι, υπάρχει ένα ολόκληρο κομμάτι της οικονομικής θεωρίας, η οποία υποστηρίζει ότι η γνώση πρέπει να μοιράζεται και να αντιγράφεται, ή τουλάχιστον, να μοιράζεται πιο εύκολα και χωρίς περιττούς περιορισμούς από ότι συμβαίνει σήμερα. Οι κοινωνίες που μοιράζονται περισσότερες πληροφορίες βρίσκονται σε καλύτερη θέση - υπάρχει περισσότερη καινοτομία, περισσότερη τεχνολογική και ιατρική πρόοδο, ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη και περισσότερη ευημερία για όλους και σε όλους.

Αλλά όταν δίνεται πολύ μεγάλη δύναμη στις εταιρίες για να κλειδώνουν την πνευματική ιδιοκτησία με τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τα πνευματικά δικαιώματα και με τα δικαστήρια να είναι φίλα προσκείμενα σε αυτές και οι πολιτικοί έχουν την ιδεοληψία της πλήρωσε-για-να-αποκτήσεις, η πρόοδος επιβραδύνετε.

Σημειώστε εδώ την επίπτωση που έχουν οι λέξεις “πολύ μεγάλη δύναμη”. Υποψιάζομαι ότι ο Aaron Swartz ήταν περισσότερο απολυταρχικός, από ότι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι, στις πεποιθήσεις του για την ηθική επιταγή της κοινής χρήσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι, ως κοινωνία, είμαστε σε μια συνεχή διαμάχη πάνω στην διαπραγμάτευση σχετικά με το πού πρέπει να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του, τι θα πρέπει να μοιράζονται και τι δεν πρέπει. Πόση δύναμη πρέπει να έχουν οι εταιρίες για να μαντρώνουν την γνώση; Θα πρέπει τα τα πνευματικά δικαιώματα να διαρκούν για πάντα, ή για 50 χρόνια ή για όσο διάστημα η Disney Corp. θέλει να κρατήσει τον Μίκυ Μάους στο σκοτάδι; Θα πρέπει οι φαρμακευτικές εταιρείες να έχουν τη δυνατότητα να κατοχυρώσουν τα φάρμακά τους για την αιωνιότητα, ή θα πρέπει να υποχρεωθούν να επιτρέψουν τον ανταγωνισμό από τα γενόσημα μετά από ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα (πράγμα που θα επιτρέψει την μείωση των τιμών και την αύξηση της πρόσβασης); Για πολλούς παρατηρητές, ακόμη και αν είμαστε πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε ότι η εύκολη κοινή χρήση και η διανομή έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες (εν μέρει) για τους συγγραφείς και τους μουσικούς, είναι αρκετά προφανές ότι η επιρροή των εταιριών στην πολιτική διαδικασία, σε σχέση με την πνευματική ιδιοκτησία, φέρνει μια πραγματική απειλή που θα επιβραδύνει την εξάπλωση της γνώσης σε βάρος όλων.

Ο Swartz είδε αυτή την απειλή. Ο Swartz αφιέρωσε τη ζωή του στην καταπολέμηση αυτής της απειλής, με το να εκμεταλλευτεί τις βασικές δυνατότητες του Διαδικτύου για να καταστεί ευκολότερο για τους ανθρώπους να μοιραστούν τις γνώσεις. Οι μέθοδοι του Swartz θα μπορούσε να είναι ακραίεςδιάρρηξη μια ντουλάπας, hacking στο δίκτυο του MIT και λήψη 4,8 εκατομμυρίων εγγράφων, ήταν τακτικές που ακόμη και ορισμένοι από τους στενότερους φιλοσοφικούς συμμάχους του δεν συγχωρούν. Αλλά ο στόχος του ήταν που είχε νόημα. Ένα σημαντικό μέρος των επιστημονικών εργασιών στο JSTOR παρήχθησαν από τους ακαδημαϊκούς που εργάζονται σε ιδρύματα που υποστηρίζονται από τους φορολογούμενους. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι χάκερ του τύπου η-πληροφορία-θέλει-να-απλευθερωθεί, για να σκεφτεί ότι είναι παράλογο οι ιδιωτικές εταιρείες να μπορούν να επωφελούνται από την εργασία που έχει πληρωθεί από δημόσιο χρήμα, όμως το κοινό (που έχει πληρώσει, ουσιαστικά), να μην έχει νόμιμη πρόσβαση σε αυτήν την εργασία.

Τέτοιες πρακτικές αποτελούν ανάθεμα για τον θεμελιώδη σκοπό του πανεπιστημίου - που είναι να εκπαιδεύει, και όχι να παράγει κέρδος. Το γεγονός ότι οι προϋπολογισμοί των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών, δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά την πρόσβαση σε γνώσεις που παράγονται από τα ίδια τα πανεπιστήμια, είναι μια παρωδία - ιδιαίτερα σε μια εποχή που το φυσικό κόστος διανομής της ακαδημαϊκής έρευνας είναι ουσιαστικά μηδέν. (σημείωση από μτφ: Για να γίνει κατανοητό, τα πανεπιστήμια με το ερευνητικό τους έργο παράγουν γνώση, οι ερευνητές επιστήμονες που εκτελούν αυτό το έργο χρηματοδοτούνται από δημόσιο χρήμα που πηγάζει από τους φορολογούμενους, η γνώση αυτή (επιστημονικά άρθρα, έρευνες και αποτελέσματα, συγγράμματα κτλ.) αρχειοθετείται ηλεκτρονικά σε μια βιβλιοθήκη που την διαχειρίζεται μια ιδιωτική εταιρία, ο μόνος τρόπος για να αποκτηθεί πρόσβαση σε αυτή την αρχειοθετημένη γνώση είναι να αγοράσεις δικαίωμα πρόσβασης με ετήσια συνδρομή στην βιβλιοθήκη της ιδιωτικής εταιρίας με μεγάλο χρηματικό κόστος, είτε είσαι πανεπιστήμιο, επιστήμονας, είτε ιδιώτης και οτιδήποτε άλλο. Από την στιγμή που η γνώση περνάει στα χέρια της ιδιωτικής εταιρίας παύει και η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτή την γνώση με άλλον τρόπο, παρά μόνο με συνδρομή, λόγω του ότι η εταιρία έχει πλέον τα δικαιώματα αποκλειστικής διάθεσης αυτής της γνώσης.)

Το JSTOR το παραδέχθηκε ουσιαστικά αυτό, με το να αρνηθεί να συνεχίσει την δίωξη με τις κατηγορίες εναντίον του Swartz. Και σε μία από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της τραγωδίας στην υπόθεση Swartz, το έκανε αυτό μόλις δύο ημέρες πριν να κρεμαστεί, το JSTOR μαζικά επέκτεινε την ανοικτή πρόσβαση στην αρχειοθήκη της.

Αν θέλετε να μάθετε γιατί το Διαδίκτυο θρηνεί για τον Aaron Swartz, εδώ είναι τουλάχιστον ένα μέρος της απάντησης. Λίγοι άνθρωποι κατανοούν, όπως αυτός κατανόησε και έπραξε, το δυναμικό που έχει το Ίντερνετ για την καλυτέρευση της κοινωνίας, το Ίντερνετ ως όχημα για τη διάδοση των ιδεών. Λίγοι άνθρωποι έδειξαν μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο γράψουν κώδικα που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία, από ότι έκανε ο Aaron. Και λίγοι άνθρωποι κατέβαλαν μεγαλύτερη τίμημα, σε τόσο νεαρή ηλικία, για να ωθήσουν τον ιδεαλισμό τους σε τέτοιο οριακό σημείο, από ότι ο Aaron Swartz, ο αγωνιστής της ελευθερίας.

Ο αρθρογράφος, Andrew Leonard (aleonard@salon.com) είναι συγγραφέας στο προσωπικού του Salon. Στο twitter θα τον βρείτε στο @koxinga21. Περισσότερα άρθρα από του Andrew Leonard θα βρείτε εδώ.

Παραπομπές:
-->
Guerilla Open Access Manifesto  Information is power. But like all power, there are those who want to keep it for themselves. The world’s entire scientific and cultural heritage, published over centuries in books and journals, is increasingly being digitized and locked up by a handful of private corporations. Want to read the papers featuring the most famous results of the sciences? You’ll need to send enormous amounts to publishers like Reed Elsevier.  There are those struggling to change this. The Open Access Movement has fought valiantly to ensure that scientists do not sign their copyrights away but instead ensure their work is published on the Internet, under terms that allow anyone to access it. But even under the best scenarios, their work will only apply to things published in the future. Everything up until now will have been lost.  That is too high a price to pay. Forcing academics to pay money to read the work of their colleagues? Scanning entire libraries but only allowing the folks at Google to read them? Providing scientific articles to those at elite universities in the First World, but not to children in the Global South? It’s outrageous and unacceptable.  “I agree,” many say, “but what can we do? The companies hold the copyrights, they make enormous amounts of money by charging for access, and it’s perfectly legal — there’s nothing we can do to stop them.” But there is something we can, something that’s already being done: we can fight back.  Those with access to these resources — students, librarians, scientists — you have been given a privilege. You get to feed at this banquet of knowledge while the rest of the world is locked out. But you need not — indeed, morally, you cannot — keep this privilege for yourselves. You have a duty to share it with the world. And you have: trading passwords with colleagues, filling download requests for friends.  Meanwhile, those who have been locked out are not standing idly by. You have been sneaking through holes and climbing over fences, liberating the information locked up by the publishers and sharing them with your friends.  But all of this action goes on in the dark, hidden underground. It’s called stealing or piracy, as if sharing a wealth of knowledge were the moral equivalent of plundering a ship and murdering its crew. But sharing isn’t immoral — it’s a moral imperative. Only those blinded by greed would refuse to let a friend make a copy.  Large corporations, of course, are blinded by greed. The laws under which they operate require it — their shareholders would revolt at anything less. And the politicians they have bought off back them, passing laws giving them the exclusive power to decide who can make copies.  There is no justice in following unjust laws. It’s time to come into the light and, in the grand tradition of civil disobedience, declare our opposition to this private theft of public culture.  We need to take information, wherever it is stored, make our copies and share them with the world. We need to take stuff that's out of copyright and add it to the archive. We need to buy secret databases and put them on the Web. We need to download scientific journals and upload them to file sharing networks. We need to fight for Guerilla Open Access.  With enough of us, around the world, we’ll not just send a strong message opposing the privatization of knowledge — we’ll make it a thing of the past. Will you join us?  Aaron Swartz July 2008, Eremo, Italy

Δείτε επίσης:
Οι Αρχές του Κόμματος Πειρατών Ελλάδας
Οι Θέσεις του Κόμματος Πειρατών Ελλάδας
Άρθρα σχετικά με τον Aaron Swartz:
Falkvinge on Infopolicy, Petition To Fire Aaron Swartz’ Prosecutor Reaches GoalPosted: 15 Jan 2013 07:42 AM PST
The Tech, Online Edition, Aaron Swartz found dead FridayWednesday, January 16, 2013, By Anne Cai and Deborah Chen
Salon.com, Federal justice and Aaron Swartz’s deathWednesday, Jan 16, 2013 02:45 PM, By Natasha Lennard
Infowars.com, Aaron Swartz was ‘killed by the government,’ father tells mournersJan 16, 2013, Michael Muskal
WIRED, Aaron Swartz, Coder and Activist, Dead at 26By Kevin Poulsen01.12.134:01 PM
Remember Aaron SwartzIn memory of Aaron.

http://is.gd/dRTG99

Kommentare

Top 10

Codex Mariotti

Ponader, das muss ich jetzt mal loswerden....

Παραίτηση του Μιχάλη Πετρόπουλου